هنرهای رزمی در قبایل و دهكده های آن زمان تمرین می شد و مردان جنگجو بدون آنكه كلاسی همانند كلاسهای فعلی تشكیل دهند كودكان را تعلیم میدادند كه این تعالیم دو جنبه را در بر داشت :

1.       اولی جنبه فیزیكی بود كه رهروان شیوه و فرمولهای رزم ( فنون ) را فرا میگرفتند .

2.       بخش تعالیم درونی بود كه به ارتقا روح پرداخته و  نیروهای نهفته در وجود انسان را به كمك نیروهای برونی تن میاورد .

نوشته شده در تاریخ سه شنبه 11 خرداد 1389    | توسط: ایمان استوار    | طبقه بندی: فلسفه،     |
نظرات()