چگونه است كه زمین در پر كاریش در سكوت و آسمان در سكوتش پر كار است ؟ هر یك از دیگری سرشار و متاوب از عناصر بی پایان و بی شمار هستی و در نوع خود بی نظیر و مقتدر .

هر چند زندگی ، رویائی بیش نیست . رویائی سرشار از معرفت و سلوك . انسان در این عرصه از زمان و مكان ، خود را به یاد خواهد اورد و چون گذشتگانش در پــی علوم ناب كیهانی و كسب تجربه های با ارزش و نفوذ در ناشناخته و رسیده به عالم شهود . 

در سكوت ، بدنیال شاهراه وجود و دروازه های گشوده هستی و درون ، بدنبال رد پائی هر چند كوتاه تا سر منزل مقصود و وصل شدن به اصل خود .در آن لحضه های دلپذیر تنهائی ، آدمی از خود رنجیده خاطذ و چنانمشتاق گفتگوی درونیست ، كه در آن لحضه ، چیزی دلپذیرتر از آن یافت نمیگردد .

نوشته شده در تاریخ جمعه 26 آذر 1389    | توسط: ایمان استوار    | طبقه بندی: فرمولهای روحانی،     |
نظرات()